Laatste alarmering:
Datum vandaag Tijd 14:22:20 Ongeval Letsel Burgemeester Kuntzelaan Barneveld Prio Eenheid | Politie Gelderland Midden (PersInfo Regionaal)
zaterdag 18 november 2017

VRIJDAG 25|01

Toch nog een tocht der tochten…

Asje van DijkBurgemeester Asje van Dijk schrijft regelmatig columns, genoemd 'Asjeblieft'.

 

De burgemeester is overigens erg benieuwd wat u van zijn bijdragen vindt. Hij hoor het graag. Wist u trouwens dat u de burgemeester ook op Twitter kunt volgen? Zijn Twitteraccount is @AsjeDijk.

 

Toch nog een tocht der tochten… 

“Koud, burgemeester. Koud.” Hij keek mij aan van onder de klep van zijn pet en sloeg de handen ineen. Alsof hij de kou in Ă©Ă©n klap tussen zijn handen wilde verslaan. Met opgetrokken schouders en de vrieskou in zijn gezicht vervolgde hij: “Het houdt ook nog wel even aan, zeggen ze. Er wordt al druk geschaatst. Zou het er nog van komen?” Dat kon maar Ă©Ă©n ding betekenen… de tocht der tochten… 

 

Als het drie nachten gevroren heeft in ons land praten we er elke dag over en zijn we benieuwd of de rayonbeheerders al bijeengekomen zijn, hoe dik het ijs is, of het voldoende aangroeit, waar de zwakke plekken zitten en wanneer het zal gaan gebeuren. Herinneringen worden opgehaald en sterke verhalen worden uitvergroot. De media wakkeren het ijsplezier verder aan met beelden van Reinier Paping (1963), Evert van Benthem (1985 en 1986) Henk Angenent (1997). De Elfstedentocht; ja dat schrijf je met een hoofdletter. Nederland is er vol van, 200 kilometer op natuurijs door het bevroren Friese land. Als je alle commentaren en reacties goed tot je laat doordringen lijkt het er bijna op dat we na zoveel jaren weer “recht hebben op” een Elfstedentocht. De ijsmeester, en nu met een kleine letter, zou daar voor moeten zorgen toch? Hij heeft die functie niet voor niets! 

 

Schaatsen is een geweldige ervaring. Ik ben opgegroeid in Rijssen, een omgeving waar nauwelijks water was en de winters in mijn jeugd kwakkelden. Ik herinner mij Ă©Ă©n jaar waarin ik op een ondergelopen weiland aan de Regge de Friese doorlopers van mijn zus onderbond en achter een stoel de eerste glij- en valpartijen meemaakte. Na een paar keer ijspret was het alweer over. Toen er later nog eens een mooie, strenge winter kwam, was ik inmiddels een beginnende puber en dan ga je toch niet graag af op het ijs. Dus het kwam er niet van, schaatsen ging aan mij voorbij. Pas jaren later, toen ik onze kinderen op het water rond de molen in Sassenheim begeleidde op hun eerste schaatsjes, dacht ik waarom zou ik het niet alsnog proberen? De stoute schoenen dus aangetrokken. Een paar schaatsen gekocht, de skistokken erbij om op de been te blijven en een flink portie moed bijeenverzameld. Die winter vroren de Kagerplas en het Braassemermeer dicht en schaatste ik, op basis van conditie en wilskracht, de molentocht van een kilometer of 50. Wat een ervaring. Over de sloten en plassen op plekken waar je nooit eerder was geweest, de witte rijp over de weilanden lag en schapen je verwonderd nakeken. Wat een plezier, wat een sfeer en eigenlijk allĂ©Ă©n maar opgewekte mensen die elkaar bemoedigden op hun tochten. Met die ervaring rijker ben ik later bij een schaatsvereniging gegaan en trainde ik wekelijks op de ijsbaan in Leiden. Werken aan mijn techniek en samen met anderen in een mooie lange rij snelheid en afstand maken. Het schaatsen is aan mij dus welbesteed maar helaas nu niet meer mogelijk vanwege mijn handicap. Toen ik daarover tijdens mijn revalidatie met mijn therapeut sprak gingen zijn ogen glimmen. Ook hij sloeg de handen op elkaar; dat was pas echt een uitdaging. Mij weer op de schaats krijgen! Ik moet u eerlijk bekennen dat ook mijn hart er sneller van ging kloppen. Zou dat weer mogelijk zijn? Zou ik weer ….. Toen ik het thuis vol enthousiasme vertelde zag ik de schrik in de ogen van mijn vrouw Aly. “Waarom moet dat nou? Je hebt nog Ă©Ă©n been waar je alles mee moet doen. Stel dat het misloopt, wat wil je dan?” U begrijpt het al. Een nuchtere vrouw die de risico’s voor mij helder maakte en die waren te groot. Dat moet je dan accepteren. Je wilt wel, maar je moet je hoofd erbij houden en nog eens afwegen of een andere sport dan misschien een alternatief is. Dat werd rolstoelbasketbal . En, mocht de tocht der tochten nog gereden gaan worden …. dan kijk ik toe en hoor ik bij het grote leger van enthousiaste supporters. 

 

Burgemeester Asje van Dijk

Reacties
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht geplaatst.
Geef reactie
Naam
E-mail
YouTube URL
Reactie