Laatste alarmering:
Datum vandaag Tijd 16:48:36 Sportparkstraat H Voorthuizen 3781BK 76415 Prio Hoog Eenheid | Ambulance 07-107

Ambulance 07-107

zondag 24 september 2017

VRIJDAG 18|04

Verwondering

Asje van DijkBurgemeester Asje van Dijk schrijft regelmatig columns, genoemd 'Asjeblieft'.

 De burgemeester is overigens erg benieuwd wat u van zijn bijdragen vindt. Hij hoor het graag. Wist u trouwens dat u de burgemeester ook op Twitter kunt volgen? Zijn Twitteraccount is @AsjeDijk.

 Kunt u zich soms ook verwonderen over hoe de dingen lopen? Bijvoorbeeld in je tuin of het bos waar dat wat dood leek, weer uitloopt? Het jonge groen, de kleurenpracht van de bloeiende struiken, vlinders dar-telend door de lucht, een eerste jonge merel onzeker op een tak en de waggelende eentjes in het park in colonne achter moeder-eend aan? Wat is het voorjaar toch mooi en wat markeert ze de wisseling van de seizoenen. Je verwonderen impliceert vaak dat je jezelf de rust en tijd geeft om anders te kijken. Soms even wat afstand te nemen, want vanaf een af-stand zie je de dingen soms beter. De stilte toe te laten en daarin te horen wat die je te zeggen heeft. Ver-wondering een kans geven is stil-staan en eens even terugkijken wat er eigenlijk gebeurt. Was je doorgelopen in de haast van de dag, dan zou je het misschien wel gezien hebben maar was je niets bijzonders opgevallen. Zo heb ik de afgelopen dagen zulke mooie dingen meegemaakt dat ik er even stil van geworden ben en me er over verwonderde. 

 ,,Ik voel me hier echt thuis” 

Bijvoorbeeld bij de opening van de prachtige nieuwe woonvoorziening Beekheim van Adullam Gehandicaptenzorg aan de Ds. Fransenlaan. In een tijd van forse bezuinigingen zijn 47 nieuwe kamers/appartementen gerealiseerd voor de verstandelijk gehandicapte bewoners. Eén van de bewoners, Corrie de Gram, vertelde me hoe blij ze was met haar nieuwe onderkomen. Haar zus had haar geholpen alles in te richten. “Ik voel me hier echt thuis en ik krijg ook goed te eten.” Wat straalde ze, wat was ze trots op haar ka-mer. Of een ander voorbeeld waarover we ons kunnen verwonderen: de opening van het nieuwe Kinderhospice aan het Binnenveld in Barneveld. Met inzet van heel veel sponso-ren en vrijwilligers is hier een opvang gecreëerd voor kinderen die geen lang leven voor zich hebben en intensieve zorg vragen. Is het niet geweldig dat zoiets door on-ze Barneveldse sa-menleving wordt gedragen? Ik raakte ontroerd door de ope-ningswoorden van Wilma Stoelinga die ons voorhield dat ieder kind gekend mag zijn en deze kinderen en hun ouders niet alléén hun zware doodlopende weg hoeven te gaan. Wij mogen kleine lichtpuntjes in hun leven zijn. Zelfs door een klein raam valt dan een zonnestraal. Als je stilstaat bij de kwetsbaarheid van het leven van deze kinderen en de zware zorg die op de schouders van de ouders drukt, ga je heel veel eigen dagelijkse drukte en welvaartsproblemen behoorlijk relativeren. 

 Verwonderen deed ik mij ook afgelopen dinsdag in de Veluwehal waar ik gastheer mocht zijn voor zo’n 150 mensen van de Stichting 1940-1945. Krasse oude he-ren en dames van in de 80 en zelfs een heer van 99. Mensen die de Tweede Wereldoorlog of de strijd in In-donesië hebben meegemaakt. Door hun deelname aan gevechten, verzetsdaden of het herbergen van onderduikers hebben ze gevaarlijke en angstige tijden meegemaakt. Ook oorlogstrauma’s spelen hen nu vaak nog parten. Ze vertelden hun verhalen. Die ver-halen moeten doorverteld worden. Want als niemand ze verteld aan onze jongere generatie, hoe zullen ze dan weten hoe erg het is als de vrijheid met voeten wordt getreden, terreur en onderdrukking heersen en hele bevolkingsgroepen worden uitgemoord vanwege ras, geloof, politieke overtuiging of geaardheid? Wat een verwondering opnieuw om twee dagen later, 17 april, ter gelegenheid van de bevrijding van Barneveld, met jongeren van enkele basisscholen bij het oorlogsmonument aan de Plantagelaan te staan. Let-terlijk en figuurlijk stil te zijn en een krans te leggen onder de tekst “Elke oorlog is een breuk in de beschaving”. Een monument dat getuigt van de overwinning van het goede op het kwade toen. Maar ons ook van-daag niet loslaat omdat het kwade elke dag elke dag opnieuw de kop op kan steken in vele gedaanten en vermommingen. Gunnen we ons dan de tijd om an-ders te kijken, ons te verwonderen? Die verwondering uit te spreken, te delen met anderen en er actie aan te verbinden? Dat deden de verzetsmensen van toen wel. Je mag dan immers niet aan de kant blijven staan. 

 Dr. J.W.A. van Dijk 

Burgemeester