Laatste alarmering:
Datum vandaag Tijd 14:51:54 P Gm-inci-01 Incident (meting) (gaslucht) Mazenhofstraat Garderen 071341 071339 Prio Eenheid | ATBR team 3 Politie Regionaal GelderlandMidden
zondag 16 december 2018

VRIJDAG 16|11

Op één been kun je wél gaan

Burgemeester van Barneveld, Asje van Dijk, schrijft regelmatig columns, genoemd 'Asjeblieft'

Kent u die uitdrukking? 'De benen nemen'. Of 'Op eigen benen kunnen staan'. En wat is deze mooi: 'Je beste beentje voor zetten'. Echt, er zijn er nog veel meer. Van die gezegdes die aan de lunchtafel of tijdens een oefentherapie de (zwarte) humor in een revalidatiecentrum laten spreken. Ja echt, ik hoorde ze zelf destijds toen ik er vertoefde na de amputatie van mijn been. Stelt u zich eens voor, daar zit je dan. Je been kwijt, in de rolstoel bij de sporttherapie. Niet al te spraakzaam en blijkbaar ook niet met je zonnigste gezicht. Waarop een mede-revalidant je vraagt of je vandaag misschien ''met het verkeerde been uit bed bent gestapt''. Met gefronste wenkbrauwen en een verbaasde blik in je ogen kijk je hem aan; uit het veld geslagen. Om vervolgens van je sportleraar te horen: "Ja, zo schoppen ze wel tegen je zere been aan, nietwaar?"

 

Echt waar, het overkwam me allemaal en ik ben ervan overtuigd nog veel andere mensen die in zo'n traject van revalideren terechtkomen. Met een lach en een traan maak je deel uit van een hele kleine wereld waarvan je nooit gedacht had er ooit te moeten vertoeven. Teruggeworpen op de kern van je bestaan; overleven en weer opkrabbelen. Her-Ontdekken wie je bent en wat je (nog) kunt. Even doet het wereldnieuws er niet toe en ervaar je dat je genoeg hebt aan jezelf.

 

En toch, die humor... die lach en die traan... houden je op de been in zo'n zware periode die je moet gaan. Als ik mensen in of na hun revalidatie spreek, hoor ik van hen hoe inspannend en confronterend dat is. Mentaal en fysiek. Je kunt niet meer wat je kon en je moet (of mag) ontdekken dat je desondanks nog tot veel in staat bent. Maar vraag niet wat het doet met je gevoelens en wat het kost aan energie om die weg te gaan. Het hervinden van een stukje eigenwaarde en van daaruit stap voor stap de weg te gaan van je beperkingen naar je mogelijkheden. Nu ik dit zo schrijf, moet ik terugdenken aan een gebed van Franciscus van Assisi dat mij destijds daarin bemoedigde: "Geef me de moed om te veranderen wat ik kán veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik níet kan veranderen. En geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien".

 

Naast het medisch-functioneel revalideren gaat het bij revalidatie heel sterk om het hervinden van zingeving, het ontdekken van een nieuw toekomstperspectief en het zoeken naar een hernieuwde manier van leven en participeren. Ik las er onlangs een mooi boek over van Inge Vuijk: "Revalideren is leren, inspiratie voor revalidatieprofessionals". De persoonlijke en maatschappelijke revalidatie is eigenlijk één groot leerproces. Je moet om leren gaan met je handicap. Leren waar je nieuwe grenzen liggen, leren wat nog wél kan en afleren wat niet meer tot jouw mogelijkheden behoort.

Je leert door te doen, door vallen en opstaan en je neus te stoten. Je leert van anderen door te observeren, af te kijken of te luisteren naar hun ervaringen. Leren door te experimenteren en te reflecteren op je handelen. En natuurlijk leer je ook langs de weg van erkende methoden en technieken.

 

Je handicap leren accepteren, erkennen dat je dat niet meer kunt veranderen, maar je wel vol inzetten voor dat wat je (nog) wel kunt. Dat maakt van revali-deren eigenlijk revali-leren. En dat doe je nooit alléén. Natuurlijk zijn dat de therapeuten die met je oplopen. Maar wat kun je ook veel leren van lotgenoten; juist zij zetten je dikwijls "met beide benen op de grond". Wat kunnen zij je op de minder mooie momenten opbeuren. En 'last but not least', wat te denken van je huisgenoten en vrienden? Zou ik het überhaupt zonder hen gered hebben? Als ik nog één woord toevoeg aan revali-deren en revali-leren dan is dat revali-eren. Wat hebben zij een zware klus geklaard, zowel mentaal als fysiek. In deze column daarom maar eens oprechte dank aan alle revalidatie-therapeuten, de lotgenoten en de mantelzorgers die met hún revalidanten een weg gaan die moed geeft, vertrouwen opwekt en toekomstperspectief biedt. Om de woorden te gebruiken van een lotgenoot die mij onlangs toevoegde: "Ze hebben mij laten zien, maar met name laten voelen, wat je allemaal nog kan doen met een kapot lichaam".

 

Dr. J.W.A. van Dijk Burgemeester

 

Bron BDUmedia

Reacties
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht geplaatst.
Geef reactie
Naam
E-mail
YouTube URL
Reactie