Laatste alarmering:
Datum vandaag Tijd 09:31:08 Kamphuisstraat 3781CA Voorthuizen 147244 Prio Middel Eenheid | Ambulance 07-108

Ambulance 07-108

zaterdag 28 november 2020

ZATERDAG 21|11

'Asjebedankt', dat is de titel van de allerlaatste column van burgemeester Asje van Dijk

Hebt u in de afgelopen jaren een beeld gekregen over wat mij bezighield? Ik kon de verhalen schrijven dankzij u

De Barneveldse Krant vroeg me in 2012 regelmatig een column te schrijven om u als lezers een inkijkje te geven in mijn bezigheden. In de afgelopen jaren schreef ik er 200. Ik noemde ze "Asjeblieft". Vandaag schrijf ik u een laatste, een "Asjedankt" waarin ik nog eens terugkijk op die cursiefjes van de afgelopen jaren.


Ik denk terug aan verhalen over plicht en plezier oftewel de balans die we moeten vinden in ons drukke leven tussen werk en aandacht voor elkaar. De zoektocht naar rust en reflectie met tijd om te dromen en te drentelen. "Als ik even niks doe, houd me dan vooral niet tegen". Er zijn nogal wat columns geschreven over de toekomst van onze agrarische sector met boeren die zich opgejaagd voelen, miskend, in hun bestaan bedreigd. Tegelijkertijd beseffen zij maar al te goed dat ze meer duurzame en vernieuwende bedrijfsmodellen moeten ontwikkelen en voor de noodzakelijke legitimatie een a-b-c nodig hebben: een alliantie tussen boer en consument. Ik schreef over uitstapjes naar kunst waarin beelden tot leven komen, woorden werkelijkheid scheppen, penseelstreken gevoelens gaan verbeelden. Kunst, een geheim gebrouwen toverdrank om te fantaseren en je te laten inspireren. Inspiratie die ik overigens ook opdoe met een goed boek of in kerk en klooster met momenten van bezinning en beleving, van verstillen en vieren en van bemoediging als de vluchtigheid wordt stilgezet.


Ik sprak met en schreef over mensen met handicaps die leren van hun handicap geen beperking te maken door uit te gaan van wat ze nog wel kunnen om daarin goed te worden. Ja echt, ook op één been kun je gaan, zo weet ik uit ervaring. In de columns deelden we dat er nog zoveel mensen zijn die in armoede leven en kinderen die een "warm nest" ontberen om veilig te spelen en te stoeien. Wat kunnen sommige mensen zich alleen voelen en gevangene worden van eenzaamheid en isolement. Wie reikt hen dan een hand om weer op te staan? Zo mooi om de plekken in onze dorpen te bezoeken waar mensen elkaar dan treffen om de eigen kwetsbaarheden te delen zonder dat er wordt geoordeeld. Daar mag men zijn wie men is en anderen ontmoeten die naar je willen luisteren en vragen "wat wil jij en wat kan ik daarbij voor je betekenen?" Zodat men de kracht weer hervindt om de weg naar verandering te gaan.


Hoe kan het anders, in het ambt van burgemeester denk je na over vrijheid en vrede. Vrijheid laat zich kennen in het doen van het goede voor de ander, zo houdt Bonhoeffer ons voor. Vrijheid is als zuurstof in ons leven. Bij een teveel ga je hyperventileren; bij een tekort krijg je het stervensbenauwd. En vrede? "Vrede is vergeven en weer vrienden zijn", zo vatte basisschoolleerling Cânân het ooit tijdens een klassengesprek voor me samen. En vergeven, zo citeerde ik Eva Edith Eger, is rouwen om wat er is gebeurd en de hoop op een ander, gewenst verleden achter je laten om dan te kiezen in het hier en nu hoe je het leven morgen beter maakt. Slechte gebeurtenissen laten zich immers niet herschrijven, leerde een column over het stoïcisme.


Er zijn columns verschenen over democratie en dialoog. Wat kan het negeren van de ander en het construeren van een eigen werkelijkheid met stellige uitspraken over de absoluutheid daarvan ons in de weg staan en leiden tot verkilling, verharding en verkettering. Meningen die voor feiten worden verkocht, rivalen die met modder worden besmeurd, nepnieuws en complottheorieën om te misleiden en haat-mails die angst moeten inboezemen. Wat is het risico dan groot dat een samenleving die dat onweersproken laat haar eigen integriteit verliest. Maar het kan nog erger door extremisme dat geweld predikt en zelfs dood en verderf zaait. Hoe houd je stand met aanslagen op kerken, scholen, redactielokalen van de vrije pers of een kerstmarkt in Berlijn en de boulevard in Nice? Als verdriet, verbijstering en verslagenheid ons overschaduwen, kunnen we dan nog "Fürchtet euch nicht" zingen met Bach?
Crisissen, je hoopt ze niet mee te maken, maar ze troffen ons wel als samenleving. Vogelgriep, een zandcrisis, ernstige ongelukken waarbij geliefden werden verloren, branden die woningen, scholen of bedrijven in de as legden. Alles in rook opgegaan. De wanhoop nabij; wat kun je dan ontredderd zijn. Wat zijn er in onze samenleving mooie initiatieven genomen om de boeren te helpen in de fipronilcrisis en wat staan we elkaar bij in de huidige Coronacrisis. Dan merk je dat de meeste mensen deugen en er zijn voor elkaar.


Als Kroon-benoemde burgemeester sta je boven de partijen en spreek je je niet uit over actuele politieke kwesties. Waar ik wel aandacht voor kon vragen in mijn columns zijn essentiële waarden waar we als samenleving waarden-voller van worden, zoals respect, barmhartigheid, bescheidenheid, mededogen, gastvrijheid, trouw, liefde, duurzaamheid, moed, zorgzaamheid, verantwoordelijkheid, wendbaarheid... En geduld, ook wel de kunst van het hopen genoemd. Hopen, ja echt, hoop doet leven!
Asjeblieft. Hebt u in de afgelopen jaren een beeld gekregen over wat mij bezighield? Ik kon de verhalen schrijven dankzij u. Asjedankt!


Dr. J.W.A. van Dijk
Burgemeester

Foto's
1/1
Reacties
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht geplaatst.
Geef reactie
Naam
E-mail
YouTube URL
Reactie

Ook interessant

Headlines